KATEGORIA: #2000

Miałam kiedyś pewną pracę. Praca była normalna i porządna praca: szef, biuro, komputer, duże projekty. Dużo dzwoniłam, rozwiązywałam problemy, wypełnianiem tabelki, liczyłam, projektowałam, poprawiałam, organizowałam. Nawet fajnie. “Delikatne znikanie”/ kolekcja “Ogrody”. Nie lubię opowiadać o tym, co jest na obrazie; odbiorcy nie są głupi i doskonale wszystko wiedzą. Ten obraz jednak jest o tym, że znikanie i przemijanie nie odbywa się nagle i szybko. Znikamy bardzo powoli. Opada liść po liściu z drzewa. Znikamy powoli: zmarszczka po zmarszczce, włosek po włosku, po jednym przebarwieniu, komórka po komórce. Gdy miałam moją normalną pracę - nie malowałam. Nie fotografowałam. Nie bardzo było na to miejsce. Chciałam żyć “normalnie”, być jak inni, mieć proste, dobre życie. Miałam. Miałam...

Katarzyna Miller, psycholożka i pisarka, powiedziała w jednym z wywiadów, że ona się nie zgadza, że życie jest krótkie. Ona uważa, że jest długie i składa się w wielu odmiennych żyć, etapów i to są tak różnorodne odcinki, że naprawdę można nazwać je osobnymi życiami. Powiedziała też, że jeśli jesteśmy wierni sobie, jeśli się rozwijamy i uczymy - to w tych życiach może nas wiele rzeczy zaskoczyć, do końca mogą się ujawniać nasze talenty i nowe umiejętności. Niedawno słuchałam wykładu pewnej kuratorki sztuki, w którym została zapytana, czy artysta ma się skupić na jednej dziedzinie, czy może próbować wielu technik i styli. Powiedziała, że historia sztuki pokazuje, że prawie żaden artysta, który tworzył całe życie: nie tworzył dokładnie w jeden technice i w ten sam sposób. Np: Picasso:...

Dwie dekady temu poznałam pewną tkaczkę. Robiła piękne gobeliny i nie mogłam uwierzyć, że można wyczarować takie obrazy za pomocą włóczki i krosna. Spotkałam ją ponownie na plenerze malarskim w tym miesiącu. - Już nie robię gobelinów - powiedziała spokojnie zapytana. - Nie mam potem co z nimi robić. Nikt tego nie chce, gdzieś leżą. No bo wiesz, to jest niemodne, niepotrzebne nikomu. 💔 Czytałam kiedyś o takim badaniu, dlaczego ludzie porzucają swoją pracę. Ankietowani zaznaczali wśród wielu odpowiedzi, że najczęstszym powodem wcale nie jest wysokość pensji, wysokość premii, warunki pracy itp. - tylko poczucie bycia docenianym. A właściwie: niedocenianym. Co ciekawe: ankieta na temat związków i tego, dlaczego najczęściej się rozstajemy z partnerem: dała taką samą odpowiedz. To pytanie: czy...

Nie wiem, czy to anegdota, czy to prawdziwa historia, ale Turner ponoć został kiedyś pozwany przez klienta, który wcześniej zakupił jego obraz. Klient uznał, że obraz był za drogi. A czemu za drogi? Bo Turner przyznał się, że malował go tylko “2 godziny”. Sąd wezwał Turnera i zapytał artystę, jak długo pracował nad dziełem. - Dwie godziny i całe życie. - odpowiedział. Ponoć malarz wygrał sprawę sądową. Jakiś czas temu widziałam straszną dyskusję na forum dla rękodzielników. Na osobę, która robiła i sprzedawała małe cuda z kolorowych włóczek, spadła fala krytyki. “Czemu tyle to kosztuje, skoro kłębek włóczki kosztuje 5 zł?” Gdybym miała napisać, jakie cechy powinien posiadać dobry artysta, to na szczycie listy umieściłabym: 💥uporządkowanie poczucie własnej wartości. ➡️To tylko dzięki...

Kiedyś sobie myślałam, że: nieustanny ruch, liczne projekty, codzienne szlifowanie warsztatu, dużo trudnych wyzwań, mnóstwo mądrych treści wkładanych do głowy - to jest przepis na stawianie się lepszym twórcą. Dziś myślę sobie, że: ☀️pokorne przyjmowanie zmian (w sobie), ☀️uważność na to, co z nas wypływa, ☀️obserwowanie swoich artystycznych marzeń, ☀️zdrowe ciało i głowa ☀️uporządkowane poczucie własnej wartości, ☀️docenianie i szanowanie swojej pracy, ☀️spokojne, mądre uczenie się, wyciszenie, ☀️pozbycie się presji i oczekiwań co do efektów, ☀️unikanie przebodźcowania, ☀️eksperymentowanie, próbowanie, szukanie, błądzenie, gubienie się, ☀️pielęgnowanie radości z tworzenia - to jest prawdziwy przepis na artystyczny wzrost. Miałam kiedyś taki ciekawy punkt, w którym życie powiedziało...

Gdybym była odważna: nagrywałabym podcast 😂🙈 Jeden z bardzo długich odcinków miałby tytuł: “Dlaczego artyści i twórcy - przestają tworzyć”. Dużo mi o tym ostatnio opowiadaliście. Co łamie moje i Wasze serca? Trywializowanie, umniejszanie. Przekonania, że bez tej sztuki, to świat mógłby spokojnie istnieć, artysta nie ma zbyt dużej siły sprawczej w świecie. Wiadomo, świat musi mieć lekarzy, prawników, programistów, budowniczych: ale nie musi mieć artystów, oni nie są niezbędni. Sztuka: taka zabawa, fanaberia, takie w sumie dziwne, subiektywne coś, nie wiadomo tak naprawdę po co to jest i co artysta miał na myśli, jeśli w ogóle coś miał. Nic by się wiec nie stało, gdyby artystów po prostu nie było. No może mielibyśmy nieudekorowany dom. Tworzenie, to nie jest prawdziwa praca, to nie jest...