„Delikatne znikanie” – giclée

Ten obraz jednak jest o tym, że znikanie i przemijanie nie odbywa się nagle i szybko. Znikamy bardzo powoli. Opada liść po liściu z drzewa. Znikamy powoli: zmarszczka po zmarszczce, włosek po włosku, po jednym przebarwieniu, komórka po komórce.

Gdy miałam moją „normalną” pracę – nie malowałam. Nie fotografowałam.
Nie było na to miejsca. Chciałam żyć “normalnie”, być jak inni, mieć proste, dobre życie. Miałam.

Miałam też wtedy wrażenie, że znikanie nie jest “delikatne”. Znikanie wtedy przyspieszyło gwałtownie, jakby ktoś przyspieszył taśmę. Po kilku latach tej pracy, gdy ją skończyłam –
miałam dojmujące wrażenie, że nic po mnie nie zostało. Nie pamiętam napisanych maili, nie pamiętam, co ja tam tak ważnego liczyłam, do kogo dzwoniłam, co projektowałam, czym się zajmowałam. Z resztą nikt tego nie pamięta.

Przerwa w malowaniu sprawiła, że nie wiem kim i jaka wtedy byłam, nie wiem co czułam i co przeżywałam. Ciągłość kolekcji wtedy została przerwana, mój rozwój osobisty został przerwany. Nie umiałam znaleźć lepszych narzędzi do tego niż moja sztuka. Przy okazji miałam wrażenie, że wstrzymałam sobie wtedy bicie serca.

Jak mnie ktoś pyta: dlaczego tworzysz? To właśnie dlatego: żeby przeminąć trochę wolniej.

„Delikatnie znikanie” / kolekcja „Ogrody”